-
Biuro
tłumaczeń
Warszawa, Polska, cały świat !
Biuro tłumaczeń LinguaForum proponuje
profesjonalne tłumaczenia z języka i na język francuski.
Zapraszamy do
skontaktowania się z naszym konsultantem w celu
darmowej wyceny materiałów do przetłumaczenia.
Tłumaczenia pisemne przysięgłe z języka FRANCUSKIEGO i na język
FRANCUSKI
Tłumaczenia przysięgłe w naszym biurze
wykonywane są jedynie przez doświadczonych i uprawionych do tego
przez Ministra Sprawiedliwości tłumaczy przysięgłych języka
FRANCUSKIEGO. Każdy przetłumaczony dokument opatrzony jest
pieczęcią imienną tłumacza oraz zawiera niezbędne oświadczenie o
zgodności tłumaczenia z oryginałem. Zlecenia tłumaczeń
przysięgłych rozliczane są według strony rozliczeniowej 1125
znaków ze spacją. Darmową wycenę tłumaczenia przysięgłego mogą
Państwo otrzymać tutaj.
Tłumaczenia pisemne zwykłe z języka i na język FRANCUSKI
Biuro tłumaczeń linguaforum tłumaczy
również dokumenty zwykłe, które nie wymagają uwierzytelnienia,
takie np. jak korespondencja, strony www, prezentacje firmy,
materiały reklamowe, artykuły prasowe, dokumentacje techniczne,
ścieżki dialogowe, filmy reklamowe i fabularne, oraz wszelkie
inne dokumenty. W przypadku tłumaczeń nieprzysięgłych rozliczamy
zlecenia według strony rozliczeniowej 1600 znaków ze spacjami.
Zapewniamy najwyższej jakości tłumaczenie. Darmową wycenę
tłumaczenia zwykłego nieprzysięgłego mogą Państwo otrzymać
tutaj.
Tłumaczenia ustne przysięgłe z języka FRANCUSKIEGO i na język
FRANCUSKI
Nasze Biuro realizuje także zlecenia
na tłumaczenia przysięgłe ustne języka FRANCUSKIEGO. Obecność
tłumacza przysięgłego wymagana jest m.in. podczas zawierania
umów notarialnych, których stroną jest osoba obcojęzyczna, spraw
sądowych z udziałem obcokrajowców, podpisywania umów
międzynarodowych lub podczas ślubu cywilnego. Tłumaczenia ustne
przysięgłe rozliczane są godzinowo a jako podstawową jednostkę
obliczeniową w tego rodzaju tłumaczeniach przyjmuje się blok
trwający trzy godziny. Szczegółowe informacje dot. cen za usługi
tłumaczy przysięgłych znajdą Państwo tutaj.
Tłumaczenia ustne zwykłe
z
języka FRANCUSKIEGO i na język FRANCUSKI
Z tłumaczeń ustnych zwykłych korzysta się
na konferencjach międzynarodowych, w firmach z kapitałem
zagranicznym oraz na wszelkiego rodzaju spotkaniach z udziałem
obcokrajowców. Tłumaczenia ustne dzielą się na tłumaczenia
konsekutywne, tłumaczenia symultaniczne, tłumaczenia szeptane
oraz tłumaczenia de liaison („zdanie po zdaniu”). Biuro
tłumaczeń linguaforum odpowiedni rodzaj tłumaczenia dobiera po
uwzględnieniu charakteru spotkania, indywidualnych potrzeb
klienta i danej sytuacji. Podstawową jednostką obliczeniową w
tłumaczeniach ustnych jest blok trwający trzy godziny. Darmowa
wycena tutaj.
Usługi
dodatkowe
Zaistniej na rynku FRANCUSKIM
Dla firm, małych przedsiębiorstw i wszystkich tych, którzy chcą
zaistnieć na rynku międzynarodowym oferujemy różne tanie i
skuteczne rozwiązania lingwistyczno-marketingowe. Szeroki
wachlarz usług obejmuje m.in. dodawanie informacji handlowych do
obcojęzycznych spisów branżowych, przygotowanie wizytówki lub
strony internetowej w wybranych językach, stworzenie bazy
potencjalnych zagranicznych klientów, nawiązanie współpracy z
Izbą Handlową danego kraju, prowadzenie korespondencji handlowej
itp.
Skorzystaj z bezpłatnej
wyceny - bez opłat wycenimy dokumenty do tłumaczenia, korekty
lub weryfikacji, doradzimy też najkorzystniejszą ścieżkę
postępowania przy realizacji skomplikowanych zleceń.
Język francuski (fr. langue française lub
prościej français) – język pochodzenia indoeuropejskiego z grupy
języków romańskich. Jako językiem ojczystym posługuje się nim
ok. 65 mln ludzi. 280 mln mieszka w krajach, gdzie francuski
jest jednym z języków urzędowych bądź powszechnie używanych (54
kraje). Paradoksalnie, w Algierii, Maroku i Tunezji, gdzie nie
ma statusu języka urzędowego jest bardziej rozpowszechniony niż
w krajach Czarnej Afryki gdzie jest jedynym językiem urzędowym.
W 32 państwach ma status języka urzędowego – większość z nich
należy do Frankofonii, międzynarodowej wspólnoty krajów
francuskojęzycznych.
Francuski jest
jedynym językiem urzędowym w 22 państwach na świecie, w dalszych
kilku jest jednym z urzędowych:
-
Europa:
-
Francja (ponad
63 mln)
-
Belgia (4,1
mln, Walonia),
-
Szwajcaria
(1,7 mln, Romandia),
-
Luksemburg,
-
Monako,
-
Włochy (Dolina
Aosty)
-
Afryka:
-
byłe kolonie
francuskie: Benin, Burkina Faso, Czad, Dżibuti, Gabon,
Gwinea, Kamerun, Komory, Kongo, Madagaskar, Mali, Maroko,
Niger, Republika Środkowoafrykańska, Senegal, Seszele, Togo,
Wybrzeże Kości Słoniowej,
-
byłe kolonie
belgijskie: Burundi, Demokratyczna Republika Konga, Rwanda,
-
Ameryka:
-
kanadyjskie
prowincje Quebec (ponad 90% mieszkańców), Nowy Brunszwik
(ok. 50% mieszkańców), wschodnie hrabstwa prowincji Ontario
(ok. 10% mieszkańców), Manitoba (ok. 20% mieszkańców) oraz w
mniejszym stopniu Alberta, Nowa Szkocja i Nowa Fundlandia
(7,4 mln),
-
Haiti,
-
francuskie
departamenty i terytoria zamorskie: Saint-Pierre i Miquelon,
Gwadelupa, Martynika, Gujana Francuska (90 tys.),
-
Oceania:
-
Vanuatu,
-
francuskie
departamenty i terytoria zamorskie: Nowa Kaledonia,
Polinezja Francuska, Wallis i Futuna.
Język francuski
jest używany także w Stanach Zjednoczonych przez potomków
osadników z Francji (ok. 2 mln.) głównie w stanach Luizjana
(Cajune) i Maine oraz we Włoszech (100 tys.). Ponadto posługują
się nim mieszkańcy dawnych kolonii francuskich w Azji (Wietnamu,
Laosu, Kambodży) i północnej Afryki (Algierii, Maroka, Tunezji)
oraz Libanu na Bliskim Wschodzie.
Obecnie francuski jest oficjalnym
językiem Europejskiej Agencji Kosmicznej, Europejskiej Unii
Nadawczej, FIA, FIFA, FINA, Interpolu, Międzynarodowego Biura
Miar i Wag, Międzynarodowej Organizacji Hydrograficznej,
Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego, Międzynarodowego
Towarzystwa Nauk Politycznych, Międzynarodowego Trybunału
Sprawiedliwości, NATO, Organizacji Narodów Zjednoczonych,
Światowej Agencji Antydopingowej, Światowej Organizacji Handlu,
UCI, Unii Afrykańskiej oraz Unii Europejskiej.
Pochodzenie
i historia
Francuski pochodzi
od łaciny i jest obecnie, obok sardyńskiego, włoskiego i
rumuńskiego, najbardziej do niej zbliżony pod względem gramatyki
i słownictwa. Na język ten wpłynęły także, zwłaszcza w wymowie,
języki celtyckie używane przez Galów, oraz języki germańskie.
Wiele słów zostało także zapożyczonych z języka starogreckiego.
Francuski od XVIII
wieku był językiem międzynarodowym, przede wszystkim dyplomacji
i kultury. Znajomość tego języka była postrzegana jako obowiązek
każdej lepiej wykształconej osoby na świecie aż do lat 70. XX
wieku.W powieściach Lwa Tołstoja, Tomasza Manna bardzo wiele
dialogów napisanych jest po francusku, również Fryderyk
Nietzsche w swoich pismach posługiwał się terminami francuskimi.
Francuski był bardzo popularny w Polsce, szczególnie wśród
arystokracji. W całej Europie wykształceni ludzie posługiwali
się na co dzień francuskim, na przykład arystokracja rosyjska. W
języku polskim do niedawna bardzo popularne było jeszcze
francuskie "par excellence" (w całym tego słowa znaczeniu).
Dzięki temu dziedzictwu oraz nieustającej promocji języka przez
rząd francuski, nadal posiada on ogromne znaczenie mimo wyparcia
go w wielu sytuacjach przez język angielski.
W średniowieczu
francuski był językiem dworu angielskiego. Dzisiejsze motto
brytyjskie (Dieu et mon droit) nadal jest zdaniem francuskim.
Francuski jest również najpopularniejszym językiem, jakiego uczą
się wykształceni Brytyjczycy, na drugim, czasem na pierwszym
miejscu jest w Niemczech.[potrzebne źródło]
Akademia
Francuska
Nad czystością
języka czuwa od 1665 roku Akademia Francuska, która dba, by
używano terminów pochodzenia francuskiego i, jeśli trzeba,
tworzy nowe terminy zastępujące nazewnictwo przyjęte z
angielskiego, np. l'ordinateur zamiast le computer = 'komputer'.
Promowaniem języka francuskiego w świecie zajmuje się
Międzynarodowa Organizacja Frankofonii.
Alfabet
Alfabet składa się z 26 liter: a, b, c, d, e,
f, g, h, i, j, k, l, m, n, o, p, q, r, s, t, u, v, w, x, y, z
We francuskim istnieją także specjalne 2 ligatury: œ, æ
Niektóre znaki, głównie 13 samogłosek i jedna spółgłoska, są
opatrzone znakami diakrytycznymi: à, â, ç, é, è, ê, ë, î, ï, ô,
û, ù, ü, ÿ
Litery
-
à – wymawiamy
jak nasze "a", np. voilà [wuala]
-
â – jak "a",
np. âge [aż]
-
c + spółgłoski
– jak "k", np. nocturne [nokturn]
-
c + nic
(koniec wyrazu) jak "k", np. toc-toc
-
c + o,a,u –
jak "k", np. carte [kart]
-
c + e,i – jak
"s", np. ciel [sjel]
-
ç + a,o,u –
zawsze jak "s", np. ça [sa]
-
e + nic
(koniec wyrazu) nie czytamy, np. flotte [flot] lub czytamy
jako półsamogłoskę
-
e (w środku
sylaby) jak "e" (Mercure)
-
é czytamy
zawsze (nawet na końcu wyrazu), np. orienté [oriąte]
-
è czytamy
zawsze (występuje generalnie w środku wyrazu), np.
photosphère [fotosfer]
-
ê jak "e", np.
gêner [żene]
-
ë jak "e", np.
Noël [Noel]
-
g:
-
g + o,a,u –
jak "g", np. Ganymède [Ganimed]
-
g + spółgłoska
– jak "g" grand [grą]
-
g + e,i – jak
"ż", np. géant [żeą]
-
h w języku
francuskim jest niewymawiane, np. hiver [iwer]
-
î – jak "i",
np. Nîmes [Nim]
-
ï – zawsze jak
"i", nawet gdy występuje w grupie kilkuliterowej; porównaj:
maïs [mais] , ale mais [me] .
-
j jak "ż", np.
Jupiter [żüpiter]
-
ô jak "o", np.
tôt [to]
-
œ głoska
powstała jakby z połączenia "e" i "y", usta jak do "e" i
mówimy "y" lub na odwrót, np. œuvre (dzieło)
-
u nie ma w
języku polskim – a wymawia się go tak: usta jak do "u" i
jednocześnie wymawiać "i" (taki sam dźwięk jak niemieckie "u
umlaut"), np. Lune [lün] (Księżyc). Dźwięk ten będziemy
oznaczać w "transkrypcji" jako [ü]
-
ù –
poprzedzone zawsze o – czytamy "u", p où [u] (porównaj: ou
[u] – taka sama wymowa, inna pisownia i znaczenie)
-
û –
poprzedzone zawsze o – czytamy "u", np. voûte [wut]
-
s pomiędzy
samogłoskami czytamy jak "z", np. déclinaison [deklinezą]
Nie czytamy
spółgłosek na końcu wyrazów oprócz:
-
c – wymawiamy
jak "k",
-
f, np. sauf
[sof] (poza, oprócz, za wyjątkiem)
-
l, np. sol
[sol] (ziemia, gleba, grunt)
W bezokolicznikach
czasowników I grupy (większość czasowników – zakończone na -er)
nie wymawiamy "r", np. observer [obserwe].
W przymiotnikach
zakończonych na -r (rodzaju męskiego) – nie wymawiamy "r", np.
premier [premie], dernier [dernie]
Grupy
kilkuliterowe
-
ai – jak "e",
np. solaire [soler]
-
ais – na końcu
wyrazu jak "e", np. mais [me]
-
ait – na końcu
wyrazu jak "e", np. il observait [ilobsrwe]
-
aî – także jak
"e", np. chaîne [szen]
-
ay – na końcu
wyrazu jak "e", w innych przypadkach jak "ej", np. ayant
[eją]
-
oi – jak "ua",
np. pointe [puant]
samogłoska + n lub
m:
-
on +
spółgłoska lub na końcu wyrazu – jak "ą", np. déclinaison
[deklinezą]
-
om +
spółgłoska lub jw.- jak "ą", np. ombre [ąbr]
-
an +
spółgłoska lub jw.- jak "ą", np. an [ą]
-
am +
spółgłoska lub jw.- jak "ą", np. ambiance [ąbiąs]
-
en +
spółgłoska lub jw.- jak "ę", np. jovien [żowję] albo też
"ą", np en France [ąFrąs]
-
em +
spółgłoska lub jw.- jak "ą", np. rempart [rąpar]
-
in +
spółgłoska lub jw.- jak "ę", np. merlin [merlę]
-
im +
spółgłoska lub jw.- jak "ę", np. limbe [lęb]
te same układy +
samogłoska lub h – czytamy normalnie (tracą nosowość), np.
panorama [panorama]
te same układy,
tylko że m lub n jest podwójne, a po nim występuje samogłoska –
też tracą nosowość, porównaj:
-
an [ą] – année
[ane]
-
gn jak "ń",
np. montagne [mątań]
-
ph jak "f",
np. phase [faz]
-
ent – na końcu
wyrazu:
-
jeśli jest to
forma osobowa czasownika (3os lm), to nigdy nie wymawiamy,
np. ils observent [ilzobserw]
-
jeśli jest to
inna część zdania niż czasownik czytamy jak "ą", np.
grossissement [grosismą]
-
um – na końcu
wyrazu jak "om" (są to słowa pochodzenia łacińskiego), np.
planétarium [planetarjom]
Łączenie
międzywyrazowe
Występuje, gdy
jedno słowo kończy się spółgłoską a drugie zaczyna samogłoską.
Ta spółgłoska, nawet jeśli normalnie nie jest wymawiana na końcu
wyrazu na skutek łączenia zostaje wymówiona. Dzięki temu można
odróżniać na przykład formy gramatyczne czasowników, a także
liczbę rzeczowników:
Myślniki w
nawiasach kwadratowych pokazują, że wyrazy różniące się na
przykład formą gramatyczną lub liczbą mogą brzmieć tak samo (po
prawej stronie myślnika). Rozróżnimy je dzięki łączeniu
międzywyrazowemu.
Elizja
(wyrzutnia)
Wyrzucenie
ostatniej samogłoski i zastąpienie jej apostrofem przed wyrazem
rozpoczynającym się na samogłoskę lub h nieme:
-
le ami – l'ami
[lami],
-
la amie –
l'amie [lami],
-
si il – s'il
[sil],
-
la hirondelle
– l'hirondelle [lirądel],
-
le hôtel –
l'hôtel [lotel],
-
que elle –
qu'elle [kel] itd.
Gramatyka
języka francuskiego
Rodzajnik
Rodzajnik w języku
francuskim występuje w dwóch rodzajach: męskim i żeńskim, a
także w liczbie pojedynczej i mnogiej. Wyróżniamy dwa typy
rodzajników: określone i nieokreślone.
-
Liczba
pojedyncza:
-
rodzaj męski:
un – rodzajnik nieokreślony; le (l') – rodzajnik określony
-
rodzaj żeński:
une – rodzajnik nieokreślony; la (l') – rodzajnik określony
-
Liczba mnoga:
(nie ma rozróżniania na rodzaje)
-
des –
rodzajnik nieokreślony
-
les –
rodzajnik określony
Rodzajniki
ściągnięte to połączenia rodzajnika określonego le i les z
przyimkami à i de:
-
à + le = au
-
à + les = aux
-
de + le = du
-
de + les = des
Rodzajnik
określony używany jest wówczas, gdy stojący po nim rzeczownik
oznacza rzeczy (osoby), które są powszechnie znane,
jednoznacznie określone lub o których była już mowa.
Po przeczeniu
rodzajnik określony nie zmienia swojej formy.
Rodzajnika
określonego używa się przed:
-
nazwami
kontynentów, państw, dużych wysp i regionów,
-
nazwiskami
oznaczającymi rodzinę lub kilku jej przedstawicieli,
-
rzeczownikami
oznaczającymi części ciała,
-
nazwami dni
tygodnia,
-
nazwami świąt
kościelnych,
-
określeniami
gatunków oraz nazwami surowców.
Rodzajników
nieokreślonych używamy wówczas, gdy stojący po nim rzeczownik
oznacza bliżej nieokreślone rzeczy (osoby).
W zdaniu
przeczącym , po ne ... pas zamiast rodzajnika określonego
stosuje sie przyimek de:
Pierre a une
voiture. Pierre n'a pas de voiture.
W zdaniach
przeczących z użyciem czasownika être (być) rodzajnik
nieokreślony nie zmienia swej postaci.
Rodzajnik
cząstkowy ma następujące formy:
Używa się go
przed:
-
rzeczownikami
oznaczającymi nieokreślone ilości lub rzeczy, których nie
można policzyć,
-
rzeczownikami
będcymi nazwami poj abstrakcyjnych,
-
faire +
rodzajnik cząstkowy + nazwa czynności,
Czasownik
Czasowniki
określają nam czynność jaka jest wykonywana, w języku francuskim
wyróżniamy 3 grupy czasowników:
-
czasowniki
zakończone na -ER w bezokoliczniku np.: regarder, rester,
détester
-
czasowniki,
które kończą się na -GER np. changer, manger, nager,
partager, ranger; w tych czasownikach po -g musi wystąpić e.
A to dlatego, że -e nieme a także -i powoduje wymowę -g jako
[ż]
-
czasowniki,
które kończą się na -CER. np. commencer, placer, avancer,
lancer; -e przechodzi w -è. Zmiana ta następuje przed e
niemym
-
czasowniki
takie jak appeler i jeter, które przed e niemym podwajają l
– ll lub t – tt
-
czasowniki
takie jak payer, essayer, balayer w których przed e niemym,
y zamienia się na i
Czasowniki
modalne
Les verbes modaux
czyli czasowniki modalne należą do grupy czasowników
wyrażających przyzwolenie, konieczność, możliwość itd...
Czasowników tych jest tylko 4, a odmiana ich jest nieregularna.
Należą tutaj:
Czasowniki
zwrotne
Les verbes
pronominaux, czyli czasowniki zwrotne stanowią odrębną grupę
czasowników. Ich odmiana od zaimka zwrotnego, który znajduje się
przed czasownikiem i który dostosowuje się do danej osoby.
Zaliczany do tej grupy:
-
se laver (myć
się)
-
se réveiller
(budzić się)
-
se maquiller
(malować się)
-
se lever
(wstawać)
-
se vetir,
s'habiller (ubierać się)
-
s'occuper
(zajmować się)
-
s'appeler
(nazywać się)
-
se tapir
(przycupnąć)
-
se souvenir
(pamiętać, przypominać sobie)
Przykłady:
-
J'habite loin
de chez mes parents, nous nous voyons une fois par mois. →
Mieszkam daleko od moich rodziców, widujemy się raz na
miesiąc.
-
Ils se
promènent tous les jours. → Oni spacerują każdego dnia.
Czasy
Le Présent
– czas teraźniejszy
Le présent, czas
teraźniejszy, opisuje:
-
zdarzenia
mające miejsce obecnie, w tej chwili, punktowe lub
rozciągnięte w czasie:
Je nage. –
Pływam. (zdarzenie rozciągnięte w czasie)
La porte
claque. – Drzwi trzasnęły. (zdarzenie punktowe)
-
prawdy ogólne:
La Terre
tourne autour du Soleil. – Ziemia obiega Słońce.
-
zdarzenia
przeszłe:
Louis XIV
meurt en 1715. – Ludwik XIV umiera w roku 1715.
-
Może odnosić
się do przyszłości:
Il est dix
heures. Il rentre à midi. – Jest godzina dziesiąta. On wraca
w południe.
Le Passé
Récent – czas przeszły niedawny
Czas wyrażający przeszłość niedawną,
opisujący wydarzenia, które dopiero co miały miejsce.
Tłumaczy się go: właśnie co, dopiero co, niedawno, przed chwilą,
przed momentem.
Czas ten tworzymy dodając do formy osobowej czasownika venir
bezokolicznik poprzedzony 'de':
Schemat: VENIR +
DE + BEZOKOLICZNIK
Zdanie twierdzące:
Zdanie przeczące:
Z czasownikiem
zwrotnym:
Z czasownikiem
zwrotnym w formie przeczącej:
W pytaniu:
Zdanie przeczące w
formie pytającej:
L'imparfait
– czas przeszły prosty niedokonany
Czas przeszły
niedokonany, służy do:
-
opisywania
(krajobrazów, pogody, osób, stanów, uczuć, obyczajów,
przyzwyczajeń, tadycji)
Je me
promenais le long de la mer, j'écoutais le bruit des vagues,
le soleil brillait, je me sentais heureux. – Spacerowałem
brzegiem morza, słuchałem szumu fal, słońce świeciło, czułem
się szczęśliwy.
Les Romains
organisaient un grand nombre de fêtes religieux. – Rzymianie
organizowali wiele świąt religijnych.
-
wyrażania
czynności regularnie powtarzających się w przeszłości
Chaque jour je
me baignais dans la mer qui était très chaude. – Każdego
dnia kąpałem się w morzu, które było bardzo ciepłe.
-
Czas ten jest
tłem dla innej czynności przeszłej
Quand je me
baignais, le téléphone a sonné. – Kiedy się kąpałem,
zadzwonił telefon.
Budowa czasu:
Schemat: Czasownik
w 1 os.lm. czasu teraźniejszego, bez końcówki -ons, + ais, ais,
ait, ions, iez, aient
Na przykład:
regarder → nous
regardons → regard → je regardais/tu regardais/il regardait/nous
regardions/vous regardiez/ils regardaient
W przypadku
niektórych czasowników, aby zachować wymowę bezokolicznika,
możliwa jest jedna z dwóch zmian ortograficznych:
-
czasowniki
zakończone na -ger, będą miały końcówki -eais, eais, eait,
ions, iez, eaient. Jest to konieczne, aby zachować dźwięk
[ʒ] (gdyby po 'g' następowało od razu 'a' wymawialibyśmy
normalne [g]). Na przykład
je mangeais,
tu mangeais, il mangeait, nous mangions, vous mangiez, ils
mangeaient
-
czasowniki
zakończone na -cer. W tym przypadku, aby zachować dźwięk [s]
bezokolicznika, a nie dopuścić do wymowy [k] (gdyby po c
było a), stosuje się zapis 'ç' zamiast 'c' (oprócz 1 i 2
os.lm.). Na przykład:
je lançais, tu
lançais, il lançait, nous lancions, vous lanciez, ils
lançaient
Przeczenie: Je n'allais pas.
Pytanie: J'allais? / Allais-je?
Pytanie przeczące: Je n'allais pas? / N'allais-je pas?
Le Passé
Composé – czas przeszły złożony dokonany
Czas ten jest
niejako przeciwieństwem czasu l'imparfait. Służy:
-
do wyrażania
czynności dokonanych, punktowych:
Quand elle
rentrait l'orage a éclaté. – Kiedy wracała rozpętała się
burza.
-
do wyrażania
zdarzeń o ograniczonej długości trwania:
J'ai été
absent entre le 5 et le 17 mai. – Była nieobecna pomiędzy 5
a 17 maja.
-
do wyrażania
kilku następujących po sobie zdarzeń:
Je suis sorti,
j'ai fermé la porte, je suis descendu dans la rue où j'ai
pris le taxi – Wyszedłem, zamknąłem drzwi, zszedłem na ulicę
gdzie wsiadłem do taksówki.
-
do wyrażania
czynności wcześniejszej w stosunku do czynności
teraźniejszej (następstwo czasów):
J'écoute un
disc que j'ai acheté hier. – Słucham płyty którą kupiłem
wczoraj.
Budowa czasu:
Schemat: avoir/être + participe passé
Czasownik posiłkowy avoir lub être w formach osobowych +
participe passé (imiesłów czasu przeszłego).
Dla większości
czasowników czasownikiem posiłkowym jest czasownik AVOIR. Na
przykład:
-
CHANTER → J'ai
chanté, Tu as chanté, Il a chanté, Nous avons chanté, Vous
avez chanté, Ils ont chanté
-
AIMER → J'ai
aimé, Tu as aimé, Il a aimé, Nous avons aimé, Vous avez
aimé, Ils ont aimé
-
W przeczeniu:
Je n'ai pas aimé, Tu n'as pas aimé, Il n'a pas aimé, etc.
-
Pytanie: J'ai
aimé? Tu as aimé?, etc. (intonacja); Ai-je aimé? As-tu
aimé?, etc. (inwersja)
-
Pytanie
przeczące: Je n'ai pas aimé? Tu n'as pas aimé?, etc.
(intonacja); N'ai-je pas aimé? N'as-tu pas aimé?, etc.
(inwersja)
Czasowniki zwrotne
tworzy się z czasownikiem posiłkowym ETRE. Participe passé jest
wtedy odmienny i uzgadnia się z podmiotem (do rodzaju żeńskiego
dopisujemy -e, do liczby mnogiej -s, do rodzaju żeńskiego liczby
mnogiej -es). Na przykład:
-
SE LAVER → Je
me suis lavé(e), Tu t'es lavé(e), Il s'est lavé, Elle s'est
lavée, Nous nous avons lavé(e)s, Vous vous avez lavé(e)s,
Ils se sont lavés, Elles se sont lavées
-
Przeczenie: Je
ne me suis pas lavé(e), Tu ne t'es pas lavé(e), ect.
-
Pytanie: Je me
suis lavé(e)? Tu t'es lavé(e)?, ect. (intonacja); Me suis-je
lavé(e)?, T'as-tu lavé(e)?, ect. (inwersja)
-
Pytanie
przeczące: Je ne me suis pas lavé(e)?, Tu ne t'es pas
lavé(e)?, etc. (intonacja); Ne me suis-je pas lavé(e)?, Ne
t'es-tu pas lavé(e)?, etc.
Istnieje ponadto
kilka czasowników "ruchu" – tworzy się je również z czasownikiem
posiłkowym ETRE, a zatem także i participe passé jest odmienny i
uzgadnia się z podmiotem. Do czasowników "ruchu" należą między
innymi: naître, aller, monter, arriver, venir, entrer, passer,
rester, partir, sortir, descendre, tomber, mourir, retourner. Na
przykład:
-
Je suis
sorti(e), Tu es sorti(e), Il est sorti, Elle est sortie,
Nous sommes sorti(e)s, Vous êtes sorti(e)s, Ils sont sortis,
Elles sont sorties.
-
Przeczenie: Je
ne suis pas sorti(e), Tu n'es pas sorti(e), etc.
-
Pytanie: Je
suis sorti(e)?, Tu es sorti(e)?, etc. (intonacja); Suis-je
sorti(e)?, Es-tu sorti(e)?, etc. (inwersja)
-
Pytanie
przeczące: Je ne suis pas sorti(e)?, Tu ne t'es pas
sorti(e)?, etc. (intonacja); Ne suis-je pas sorti(e)?,
N'es-tu pas sorti(e)?, etc. (inwersja)
Tworzenie
participe passé (imiesłów czasu przeszłego):
-
Dla
czasowników pierwszej grupy (zakończonych na -er), participe
passé tworzymy dodając w miejsce końcówki -er, końcówkę -é.
Na przykład: chanter → chanté, manger → mangé.
-
Pozostałe
participe'y passé są nieregularne. Na przykład: prendre →
pris, comprendre → compris, apprendre → appris, faire →
fait, voir → vu, savoir → su, devoir → dû, lire → lu, avoir
→ eu, finir → fini, être → été, etc.
Le
Plus-que-parfait – czas zaprzeszły
Jest czasem zaprzeszłym, oznacza czynności,
które miały miejsce przed inną czynnością przeszłą już
zakończoną (najczęściej czynność ta jest wyrażona w passé
composé lub w imparfait). Plus-que-parfait jest czasem złożonym
i składa się z czasownika posiłkowego être lub avoir, który
odmieniamy w imparfait, a także z participe passé czasownika
głównego. Budowa czasu:
Schemat: osoba + être lub avoir(odmienione w imparfait) +
participe passé czasownika głównego.
Przykład:
Futur Proche
Czas futur proche
jest czasem przyszłym stosowanym do mówienia o czynnościach,
które będą miały miejsce w bardzo bliskiej przyszłości, czyli
zaraz, a więc co do których jesteśmy naprawdę pewni, że się
wydarzą.
osoba + aller +
bezokolicznik
Czas futur proche
tworzymy przez odmianę, w czasie teraźniejszym, czasownika aller
(który w futur proche staje się czasownikiem posiłkowym), a
następnie dorzucamy bezokolicznik czasownika wyrażającego
czynność. Odmiana czasownika wygląda następująco:
|
|
Singulier (liczba pojedyncza)
|
Pluriel (liczba mnoga)
|
|
1 osoba
|
je vais
|
nous allons
|
|
2 osoba
|
tu vas
|
vous allez
|
|
3 osoba
|
il/elle/on va
|
ils/elles vont
|
Aller jest
czasownikiem nieregularnym, który w codziennym użyciu oznacza
iść, jechać. Natomiast w czasie futur proche pełni wyłącznie
funkcję czasownika posiłkowego, którego nie tłumaczymy.
Przykłady:
Futur Simple
Czas ten stosujemy
aby wyrazić czynności, które zostaną wykonane, lub też nie, w
jakimś momencie w przyszłości np. za chwilę, jutro, później, za
dwa dni itd. Po drugie, futur simple używamy również po
wyrażeniach czasowych takich jak: quand, lorsque (kiedy), dès
que (w momencie kiedy), aussitôt que jak tylko), jeśli dana
czynność będzie wykonywana w przyszłości.
Czas futur simple
tworzy się przez dodanie do bezokolicznika następujących
końcówek:
|
|
Singulier (liczba pojedyncza)
|
Pluriel (liczba mnoga)
|
|
1 osoba
|
je -ai
|
nous -ons
|
|
2 osoba
|
tu -as
|
vous -ez
|
|
3 osoba
|
il/elle/on -a
|
ils/elles -ont
|
Czasowniki I i II
grupy, czyli te zakończone na: -er, -ir dopisujemy podane wyżej
końcówki np.: arriver – j'arriverai → przyjdę; dormir – nous
dormirons → będzimy spali.
Czasowniki
zakończone na -re, odrzucamy "e" i dopisujemy odpowiednie
końcówki jak np.: vivre – nous vivrons → będziemy żyli.
-
Nieregularne
formy czasowników w czasie futur simple:
-
avoir (mieć) →
j'aurai
-
savoir
(wiedzieć/potrafić) → je saurai
-
faire (robić)
→ je ferai
-
être (być) →
je serai
-
aller
(jechać/iść) → j'irai
-
acquérir
(nabywać/zdobywać) → j'acquérrai
-
voir (widzieć)
→ je verrai
-
courir
(biegać) → je courrai
-
venir
(przyjeżdżać/przychodzić) → je viendrai
-
mourir
(umierać) → je mourrai
-
devoir
(musieć) → je devrai
-
envoyer
(wysyłać) → j'enverrai
-
pouvoir (móc)
→ je pourrai
-
vouloir
(chcieć) → je voudrai
-
tenir
(trzymać) → je tiendrai
-
recevoir
(otrzymywać) → je recevrai
-
cueillir
(zbierać) → je cueillerai
Przykłady:
Futur
antérieur
Czas futur
antérieur jest czasem przyszłym uprzednim. Czas futur antérieur
składa się z czasownika posiłkowego avoir lub être, który
odmieniamy w czasie futur simple, oraz z participe passé
czasownika właściwego.
osoba + être lub
avoir (odmienione w futur simple) + participe passé
Przykład:
Le passé
antérieur – czas zaprzeszły literacki
Oficjalny
status we Francji
Według konstytucji
Francji, język francuski jest od 1992 roku urzędowym językiem
tego kraju. Język jest używany w oficjalnych publikacjach
rządowych i publicznych szkołach. Reklamy obcojęzyczne
wyświetlane we francuskiej telewizji muszą zawierać tłumaczenie
na francuski.
Oprócz
francuskiego w kraju używa się również innych języków, jednak
nie są one oficjalnie uznane przez rząd francuski – jest to
dopiero w planach.
- źródło:
http://pl.wikipedia.org/wiki/J%C4%99zyk_francuski
ROZPORZĄDZENIE MINISTRA
SPRAWIEDLIWOŚCI
w sprawie biegłych sądowych i tłumaczy przysięgłych
z dnia 8 czerwca 1987 r.
(tekst jednolity)
Rozdział 1
Przepisy ogólne
§ 1.
1. Biegłych sądowych i
tłumaczy przysięgłych, zwanych dalej "biegłymi" i "tłumaczami",
ustanawia przy sądzie okręgowym prezes tego sądu, zwany dalej
"prezesem".
2. Biegłych ustanawia się na
okres 5 lat; okres ustanowienia upływa z końcem roku kalendarzowego.
3. Prezes ustanawiając
tłumacza wyznacza również jego siedzibę.
§ 2.
1. Biegłych ustanawia się dla
poszczególnych gałęzi nauki, techniki, sztuki, rzemiosła, a także
innych umiejętności.
2. Tłumaczy ustanawia się dla
poszczególnych języków obcych oraz dla języka migowego.
§ 3.
Ustanowienie biegłym lub
tłumaczem osoby zatrudnionej wymaga zasięgnięcia opinii zakładu
pracy zatrudniającego tę osobę.
§ 4.
Biegły i tłumacz przed
objęciem funkcji składa wobec prezesa przyrzeczenie według
następującej roty: "świadomy znaczenia mych słów i odpowiedzialności
przed prawem przyrzekam uroczyście, że powierzone mi obowiązki
(biegłego sądowego, tłumacza przysięgłego) wykonywać będę z całą
sumiennością i bezstronnością".
§ 5.
1. Biegły lub tłumacz nie może
odmówić wykonania należących do jego obowiązków czynności w okręgu
sądu okręgowego, przy którym został ustanowiony, zleconych przez sąd
lub organ prowadzący postępowanie przygotowawcze w sprawach karnych,
z wyjątkiem wypadków określonych w przepisach regulujących
postępowanie przed tymi organami.
2. W wypadkach innych niż
wymienione w ust. 1 tłumacz może odmówić wykonania czynności
należących do zakresu jego obowiązków tylko z ważnych przyczyn.
§ 6.
1. Prezes zwalnia z funkcji
biegłego lub tłumacza:
1) na jego prośbę,
2) jeżeli biegły lub tłumacz
utracił warunki do pełnienia tej funkcji albo gdy zostanie
stwierdzone, że w chwili ustanowienia warunkom tym nie odpowiadał i
nadal im nie odpowiada.
2. Prezes może zwolnić z
funkcji biegłego lub tłumacza z ważnych powodów, w szczególności
jeżeli nienależycie wykonuje on swoje czynności.
3. W wypadkach, o których mowa
w ust. 1 pkt 2 lub w ust. 2, prezes jest obowiązany wysłuchać
biegłego lub tłumacza, chyba że jest to niemożliwe.
§ 7.
O ustanowieniu biegłym lub
tłumaczem osoby zatrudnionej oraz zwolnieniu z tej funkcji prezes
zawiadamia zakład pracy.
§ 8.
1. Prezes prowadzi listy
biegłych sądowych - według poszczególnych gałęzi nauki, techniki,
sztuki, rzemiosła, a także innych umiejętności, i listy tłumaczy
przysięgłych - według języków, dla których zostali ustanowieni.
Prezes prowadzi również wykazy biegłych sądowych i wykazy tłumaczy
przysięgłych na kartach założonych dla każdego biegłego lub
tłumacza; w listach i wykazach podaje się adres biegłego i termin,
do którego został ustanowiony, oraz adres biura tłumacza, a także
inne dane dotyczące specjalizacji.
2. Prezes skreśla z listy
biegłego lub tłumacza oraz usuwa jego kartę z wykazu:
1) z chwilą zwolnienia z
funkcji,
2) w razie śmierci,
3) z upływem okresu
ustanowienia biegłego, chyba że nastąpiło ponowne ustanowienie.
3. Listy biegłych sądowych i
tłumaczy przysięgłych są dostępne dla zainteresowanych w
sekretariatach sądowych. W szczególności listy te udostępnia się
stronom, uczestnikom postępowania oraz organom prowadzącym
postępowanie przygotowawcze w sprawach karnych i sądom wojskowym.
§ 9.
W styczniu każdego roku prezes
podaje do wiadomości sądom rejonowym w okręgu sądu okręgowego oraz
Ministerstwu Sprawiedliwości listy biegłych sądowych i tłumaczy
przysięgłych, a także zawiadamia niezwłocznie o każdej zmianie listy
oraz o wszczęciu wobec tych osób postępowania karnego albo o
ubezwłasnowolnienie.
§ 10.
Wykazy biegłych sądowych i
tłumaczy przysięgłych prowadzi się według ustalonych wzorów.
§ 11.
Biegłemu i tłumaczowi
przysługuje za wykonanie czynności wynagrodzenie w wysokości
określonej odrębnymi przepisami.
Rozdział 2
Biegli sądowi
§ 12.
1. Biegłym może być
ustanowiona osoba, która:
1) korzysta z pełni praw
cywilnych i obywatelskich,
2) ukończyła 25 lat życia,
3) posiada teoretyczne i
praktyczne wiadomości specjalne w danej gałęzi nauki, techniki,
sztuki, rzemiosła, a także innej umiejętności, dla której ma być
ustanowiona,
4) daje rękojmię należytego
wykonywania obowiązków biegłego,
5) wyrazi zgodę na
ustanowienie jej biegłym.
2. Posiadanie wiadomości
specjalnych powinno być wykazane dokumentami lub innymi dowodami.
Ocena, czy posiadanie wiadomości specjalnych zostało dostatecznie
wykazane, należy do prezesa.
§ 13.
W razie potrzeby ustanowienia
biegłego, prezes może w szczególności zwrócić się do właściwych
stowarzyszeń lub organizacji zawodowych, przedsiębiorstw
państwowych, instytucji, szkół wyższych oraz urzędów państwowych o
wskazanie osób posiadających teoretyczne i praktyczne wiadomości
specjalne w danej gałęzi nauki, techniki, sztuki, rzemiosła, a także
innych umiejętności.
§ 14.
Ustanowienie biegłym uprawnia
po złożeniu przyrzeczenia do wydawania opinii na zlecenie sądu lub
organu prowadzącego postępowanie przygotowawcze w sprawach karnych w
zakresie tej gałęzi nauki, techniki, sztuki, rzemiosła, a także
innych umiejętności, dla której ustanowienie nastąpiło. Biegły
wydając opinię używa tytułu biegłego sądowego z oznaczeniem
specjalności oraz sądu okręgowego, przy którym został ustanowiony.
§ 15.
1. Biegły jest obowiązany
niezwłocznie zawiadomić prezesa o:
1) każdej zmianie swego
adresu,
2) zamierzonej przerwie w
wykonywaniu czynności przez okres dłuższy niż 3 miesiące.
2. Jeżeli okoliczności
wymienione w ust. 1 powstaną w czasie wykonywania przez biegłego
czynności zleconej przez organ, o którym mowa w § 5 ust. 1, biegły
zawiadamia o nich ten organ; w odniesieniu do okoliczności
wymienionych w ust. 1 pkt 2 zawiadomienia należy dokonać także
wówczas, gdy przerwa nie przekracza 3 miesięcy.
§ 16.
Prezes sprawuje nadzór nad
biegłymi na zasadach określonych w odrębnych przepisach.
Rozdział 3
Tłumacze przysięgli
§ 17.
Tłumaczem języka obcego może
być ustanowiona osoba, która:
1) korzysta z pełni praw
cywilnych i obywatelskich,
2) ukończyła 25 lat życia,
3) wykaże odpowiednią
znajomoś jzyka polskiego i języka obcego, dla którego ma być
ustanowiona tłumaczem, oraz umiejętność tłumaczenia,
4) daje rękojmię należytego
wykonywania obowiązków tłumacza,
5) ukończyła wyższe studia
magisterskie,
6) wyrazi zgodę na pełnienie
funkcji tłumacza.
§ 18.
1. Znajomość języka obcego
oraz umiejętność tłumaczenia powinna być wykazana dyplomem
ukończenia i uzyskaniem tytułu zawodowego magistra odpowiednich dla
danego języka wyższych studiów filologicznych lub studiów w zakresie
lingwistyki stosowanej.
2. Znajomość języka obcego oraz
umiejętność
tłumaczenia
może być za zgodą Ministra Sprawiedliwości wykazana również dyplomem
lub świadectwem innym niż wymienione w ust. 1 albo stwierdzona w
inny sposób.
3. Przepis ust. 2 stosuje się
odpowiednio do wykazania znajomości języka polskiego.
§ 19.
W razie potrzeby ustanowienia
tłumacza, prezes może w szczególności zwrócić się o wskazanie
kandydata do odpowiedniej szkoły wyższej lub Stowarzyszenia Tłumaczy
Polskich, a w zakresie języka migowego - do Polskiego Związku
Głuchych.
§ 20.
1. Tłumacz po ustanowieniu
składa wzór swego podpisu oraz odcisk swojej pieczęci na założonej
dla niego karcie wykazu tłumaczy przysięgłych.
2. Przepis ust. 1 stosuje się
odpowiednio w razie zmiany wzoru podpisu lub pieczęci tłumacza.
§ 21.
Tłumacz przysięgły uprawniony
jest do:
1) sporządzania i
poświadczania tłumaczeń na język polski z języka obcego, na ten
język z języka polskiego oraz z języka obcego na inny język obcy w
zakresie ustanowienia, a także do sprawdzania i poświadczania
tłumaczeń z tego zakresu sporządzonych przez inne osoby,
2) sporządzania poświadczonych
odpisów pism w języku, dla którego został ustanowiony, a także do
sprawdzania i poświadczania odpisów pism z tego zakresu,
sporządzonych przez inne osoby,
3) dokonywania tłumaczeń
ustnych,
4) używania przy pełnieniu
czynności tytułu
tłumacza przysięgłego
z oznaczeniem języka, dla którego
został ustanowiony.
§ 22.
1. Przy poświadczaniu
tłumaczeń oraz poświadczaniu odpisów pism sporządzonych w języku
obcym tłumacz używa swojej pieczęci.
2. Pieczęć zamawia w Mennicy
Państwowej prezes na koszt tłumacza.
3. Tłumacz występując ponownie
o zamówienie pieczęci powinien uzasadnić powody tego zamówienia i
zwrócić dotychczasową pieczęć.
§ 23.
1. Tłumacz prowadzi
repertorium według ustalonego wzoru, w którym odnotowuje czynności
określone w § 21 pkt 1 i 2.
2. Repertorium powinno być
oprawione i składać się z ponumerowanych kart, których liczbę
poświadcza prezes. Numerację pozycji repertorium prowadzi się
odrębnie dla każdego roku kalendarzowego.
§ 24.
1. Na wszystkich
poświadczonych tłumaczeniach oraz poświadczonych odpisach pism
sporządzonych w języku obcym, które wydaje tłumacz, wymienia się
pozycję, pod którą tłumaczenie lub odpis pisma sporządzonego w
języku obcym odnotowane są w repertorium, oraz podaje się wysokość
pobranego wynagrodzenia. Na sporządzonych tłumaczeniach i odpisach
pism należy stwierdzić, czy sporządzono je z oryginału, czy też z
tłumaczenia lub odpisu oraz czy tłumaczenie lub odpis jest
poświadczony i przez kogo.
2. Jeżeli pismo, które zostało
przetłumaczone lub którego odpis sporządzono, zawiera cechy
nasuwające wątpliwości co do rzeczywistej jego treści, należy
uczynić o tym wzmiankę na tłumaczeniu lub odpisie pisma, które
wydaje tłumacz.
§ 25.
1. Tłumacz jest obowiązany
niezwłocznie zawiadomić prezesa o:
1) każdej zmianie adresu swego
biura w obrębie wyznaczonej mu siedziby,
2) zamierzonej przerwie w
wykonywaniu czynności przez okres dłuższy niż 3 miesiące.
2. Przepis § 15 ust. 2 stosuje
się odpowiednio.
§ 26.
Tłumacz, który został
zwolniony, wydaje prezesowi pieczęć i repertorium. W razie śmierci
tłumacza obowiązek ten ciąży na osobach, w których posiadaniu
pieczęć i repertorium się znajduje.
§ 27.
Prezes lub upoważniony przez
niego pracownik sądowy przeprowadza co najmniej raz w roku kontrolę
działalności tłumacza. O przeprowadzonej kontroli czyni się wzmiankę
w repertorium.
§ 28.
Prezes lub upoważniony przez
niego pracownik sądowy mają prawo do:
1) sprawdzania jakości
tłumaczeń za pośrednictwem znawców danego języka,
2) wglądu do akt i ksiąg
tłumacza,
3) żądania wyjaśnień od
tłumacza w sprawach pełnionej przez niego funkcji.
§ 29.
1. Tłumaczem języka migowego
może być osoba, która ukończyła 21 lat życia oraz posiada świadectwo
kwalifikowanego tłumacza II stopnia lub tytuł eksperta tego języka,
wydane przez Polski Związek Głuchych.
2. Do tłumaczy języka migowego
nie stosuje się przepisów § 1 ust. 3, § 17 pkt 2, 3 i 5, § 18, § 20,
§ 21 pkt 1, 2 i 4 oraz § 22-28.
Rozdział 4
Przepisy przejściowe i końcowe
§ 30.
Biegli i tłumacze ustanowieni
na podstawie przepisów dotychczasowych stają się biegłymi i
tłumaczami w rozumieniu niniejszego rozporządzenia, z tym, że biegli
pełnią swe czynności do końca okresu, na który zostali ustanowieni.
§ 31.
Tracą moc:
1) rozporządzenie Ministra
Sprawiedliwości z dnia 12 października 1959 r. o biegłych sądowych
(Dz. U. Nr 57, poz. 345),
2) rozporządzenie Ministra
Sprawiedliwości z dnia 19 sierpnia 1968 r. w sprawie tłumaczy
przysięgłych (Dz. U. Nr 35, poz. 244).
§ 32.
Rozporządzenie wchodzi w życie
z dniem ogłoszenia.
-
Zapraszamy, czekamy na Ciebie
